Wie is er nu gek?

Er zijn van die momenten dat ik mezelf hoor zeggen: “In mijn tijd…” En dan weet ik — oei, daar gaan we… dat wil ik niet denken, dan lijk ik echt oud, en dat voel ik me echt niet.

 Ik ben geboren in 1972. In ‘mijn tijd’ 😊 ging je gewoon naar school, 30 tot 35 uur per week (toen heette dat nog voltijd), je had een bijbaan want je spaarde voor je eerste auto of het moment dat je ging samenwonen. En in de (zomer)vakanties ging je extra veel werken om lekker te verdienen. Wereldreizen, sabbaticals of time-outs? Die kende niemand. Reizen deed je drie weken met de tent naar Frankrijk, en dat was avontuur genoeg. Daarna werken, carrière maken, huis kopen, gezin stichten. Zo hoorde dat.

Fast forward naar nu

Ik zit als HR-professional tegenover een 27-jarige die aangeeft dat 32 uur werken eigenlijk wel veel is. Dat overprikkeling op de loer ligt. Dat er behoefte is aan rust, balans en zingeving. Maar financieel durft ze geen ontslag te nemen want… net een (te duur) huis gekocht en een (te dure) bruiloft gepland. Dus financieel helemaal klem.

En eerlijk? Ik vind daar wat van. Maar — en dat is misschien nog belangrijker — ik vind er in sommige gevallen óók wat moois aan. In sommige gevallen vind ik het vooral een beetje dom. Toen wij ons eerste huis kochten, zeiden we tegen elkaar;’ We moeten dit op 1 salaris kunnen betalen, als er ooit wat gebeurt of er is wat met de kinderen (die we toen nog moesten krijgen), dan moeten we het wel kunnen blijven betalen….. Maar dat lijkt nu praktisch niet eens meer mogelijk, een huis op 1 salaris betalen. Al liggen de startsalarissen nu wel erg hoog.

Een blik in mijn eigen week

Ik werk als ondernemer vaak 60+ uur. Ik ren voor mijn klanten, volg een opleiding tot sommelier (want wijn is ook cultuur, nietwaar?), organiseer rally’s voor het goede doel, doe vrijwilligerswerk, sport drie keer per week, en ja — de kinderen hoor ik ook niet klagen over mijn moederschap. Misschien had ik wel meer tijd met ze kunnen doorbrengen, maar ik vind dat ik ze ook het goede voorbeeld mag geven dat werken leuk kan zijn en dat, als je iets wil, je er ook wat voor moet doen (ben ik zelf nooit slechter van geworden). Hun kleren liggen gewassen en gestreken in de kast, en er is meestal nog tijd om met hen (en hun vrienden) een wijntje te drinken en samen een serietje te kijken.

Dus als ik dan hoor dat iemand “druk” is met een 32-urige werkweek, dan denk ik heel even: Wie is er nu gek?

Maar daarna realiseer ik me — misschien zijn zij wel wijzer dan ik.

Generatieverschil of mindset-verschil?

De jongere generatie durft grenzen te stellen waar wij dat niet deden, of doen. Ze kiezen eerder voor leven in plaats van alleen werken. Ze praten open over mentale gezondheid, waar wij het hadden over “even doorbijten”. En ze werken slimmer met technologie dan ik ooit zal doen. Tegelijkertijd zie ik ook dat ze soms worstelen met druk, met keuzes, met verwachtingen. En dat er een groot verschil is tussen vrijheid willen en er goed mee om kunnen gaan. Maar eerlijk is eerlijk: ze brengen iets in beweging. Ze houden ons een spiegel voor — en die is soms confronterend, maar zelden onterecht.

Dus… hoe slaan we die brug?

Misschien begint het bij nieuwsgierigheid. Niet bij oordelen of vergelijken, maar bij vragen. Wat drijft jou? Wat betekent “balans” voor jou? En wat kunnen we van elkaar leren? Want ik zie ook jonge collega’s die de benen onder hun kont uitlopen. Die loyaal, leergierig en gedreven zijn. Die niet per se minder werken, maar anders. Flexibeler, digitaler, vaak met meer oog voor effect dan voor uren. En dat is misschien precies wat we nodig hebben.

De conclusie die ik steeds vaker trek:

We hoeven elkaar niet te overtuigen. We hoeven elkaar alleen maar te begrijpen. De oudere generatie kan leren om iets vaker stil te staan. De jongere generatie kan leren dat werk óók voldoening geeft, niet alleen vermoeidheid. En samen kunnen we ontdekken dat de toekomst niet bij één generatie ligt — maar bij het gesprek tussen generaties. Dus ja, wie is er nu gek? Misschien zijn we het allemaal een beetje — en dat is helemaal niet erg, zolang we blijven lachen, luisteren en leren van elkaar. En elkaar hier af en toe een beetje mee voor de gek houden kan geen kwaad.

Slotvraag aan ondernemers en managers:

Wanneer heb jij voor het laatst écht gevraagd wat je jongste collega nodig heeft om goed tot zijn/haar recht te komen? En wanneer vroeg je jouw meest ervaren medewerker wat hij of zij (nog) wil bijdragen? Want misschien ligt de sleutel niet in het verschil tussen generaties, maar in de ruimte die we elkaar gunnen om te zijn wie we zijn.

Deze blog is geschreven door HR Professional, en zelf 50+-er, Imke Segers. Eigenaar  van When We Link.