Twijfelen is óók een besluit

"We kijken het nog even aan."

Misschien wel de duurste zin die ik als HR-adviseur hoor.”Hoe dan?”, hoor ik je denken. Niet omdat iemand slechte bedoelingen heeft hoor, integendeel. Maar bijna iedere ondernemer die ik spreek, wil het goede doen natuurlijk. Goed voor de medewerker, voor het team en daarmee voor de organisatie.

Daarom wordt er vaak gewacht. Waarop? Nog één gesprek, het juiste moment, nog een kans, nog een meeting. Afwachten tot de betreffende medewerker het kwartje wél heeft zien vallen. Dit vanuit de gedachte dat het wel prettig is om de rust nog even te bewaren, iemand nog een kans te geven (‘zo slecht zal hij het toch niet bedoelen?”, ‘misschien was het een vergissing’ etc.). Vaak wordt er ook gedacht dat problemen zichzelf wel oplossen. Misschien trekt het wel bij….. misschien.

Ik snap het helemaal, serieus.

Maar waar vaak niet aan gedacht wordt is dat mensen om je heen, mensen om de betreffende medewerker heen vóelen dat er iets niet klopt. Dat er een onderstroom is. Misschien voelt de medewerker zelf wel dat er getwijfeld wordt. Collega's zien dat afspraken niet worden nagekomen. De manager voelt iedere dag opnieuw dat hij het gesprek eigenlijk had moeten voeren.

En wat doe jij als ondernemer, eigenaar, cultuurdrager? Je hoopt dat dat het probleem zichzelf oplost. Maar geloof me, ik heb het in de afgelopen 25 jaar nog nooit zien gebeuren. De meeste problemen worden vanzelf groter. Maar ze worden niet groter doordat medewerkers ineens ander gedrag laten zien. Ze worden groter omdat leiders steeds iets langer wachten. Twijfelen voelt veilig want je hoeft niets te beslissen. Maar eigenlijk (mooi woord ‘eigenlijk’, let maar eens op) neem je intussen wel een besluit. Je besluit namelijk om vandaag niets te veranderen, en waarschijnlijk morgen ook niet.

Tot je ineens 3 maanden verder bent en denkt; ‘het stroomt me over de voeten. Ik zag het al aankomen, maar hoe los ik het nu nog op?”

 Mijn vraag is alleen: hoe lang wil je wachten? Waarop wil je wachten? Wat houdt je tegen om zaken (als ze nog klein zijn) te bespreken? Ben je bang voor kritiek, tegengas? Dat je het niet goed ziet misschien? Ik zie het heel vaak. Er zijn maar weinig leidinggevenden die gewoon direct durven te zijn. Of ‘direct’ zien als ‘oneerlijk’, of als iets waar medewerkers niet tegen kunnen. Maar ik geloof er echt in dat als feedback eerlijk, oprecht is. Vanuit respect en oprecht geloof om de ander beter te maken, of beter te laten passen, dat de situatie er beter op wordt. En wordt ie dat niet?! Dan past de medewerker misschien gewoon niet in je organisatie.

 Mijn oma zei altijd ‘eerlijk duurt het langst’. Eens,maar moet het wel lang duren? Nee je moet niet over 1 nacht ijs gaan. En timing is inderdaad belangrijk. Maar wachten is niet de oplossing. Dit geldt wat mij betreft voor disfunctioneren, bij het aannemen van nieuwe mensen, bij het bespreken van promoties of doorgroeimogelijkheden, bij leidinggevenden die eigenlijk niet op hun plek zitten. We twijfelen eindeloos omdat we bang zijn de verkeerde beslissing te nemen, maar vergeten dat géén beslissing nemen óók gevolgen heeft.

 Sterker nog, vaak zijn die gevolgen groter. De collega die wél goed functioneert voelt zich niet gezien, gefrustreerd. Het team verliest vertrouwen. De leidinggevende wordt steeds minder geloofwaardig. En de medewerker om wie het eigenlijk gaat? Die krijgt geen duidelijkheid. En dat is óók oneerlijk. In mijn ogen is duidelijkheid óók een vorm van goedwerkgeverschap, ook al is het minder leuk en is het leuker om complimentjes te geven (doe dat dan ook!).

 Ik zeg weleens tegen ondernemers: "Mensen kunnen prima omgaan met een 'nee'. Waar mensen slecht tegen kunnen, is maandenlang niet weten waar ze aan toe zijn." Uiteindelijk wil je toch gewoon duidelijkheid? Dit geldt niet alleen voor medewerkers, maar ook voor klanten, voor leveranciers, voor kinderen, voor medewerkers. Duidelijkheid geeft rust. Twijfel geeft onrust. Verwar het niet met het idee dat je altijd snel, overhaast, moet beslissen. Sommige keuzes verdienen tijd, zorgvuldigheid, onderzoek of een tweede gesprek, misschien zelfs wel een derde of een vierde. Soms helpt een nachtje slapen, of wakker liggen. Maar er is een groot verschil tussen zorgvuldig beslissen......en eindeloos uitstellen.

Vraag jezelf daarom eens af:

Welke beslissing stel ik al weken of misschien zelfs maanden uit?

En nog belangrijker:

Wie betaalt daar op dit moment eigenlijk de prijsvoor?

Want uiteindelijk is ook niet kiezen...een keuze

‍