Als ondernemer moet je het altijd weten – toch?

Soms heb je van die dagen. Of weken. Of misschien zelfs maanden. Dat je het gewoon even niet meer weet. Dat het eeuwige ‘moeten’  je even teveel wordt.

Dat is best lastig om toe te geven. Want als ondernemer bén je het aanspreekpunt. Het voorbeeld. De koersbepaler. Je bent niet voor niets ondernemer geworden: je wilde vrijheid, impact, iets opbouwen dat van jou is. Jij zou het anders doen. Beter.

Maar wat als je het even níet weet?

Wat als je je afvraagt of je nog wel op de goede weg zit? De omzet loopt al een tijdje terug, klanten blijven uit, je vaste lasten lopen gewoon door — pensioen, verzekeringen, huur. En ondertussen sta je elke dag weer “aan”, want je personeel kijkt naar je, je klanten verwachten dat je het regelt, je omgeving ziet jou als iemand met een plan. Natuurlijk zijn er mensen in je team die echt wel zien dat het je bezighoudt, en misschien zelfs willen helpen. Maar jij? Jij wil geen zwakte tonen. Je wil niet toegeven dat je twijfelt. Dat je soms ook even niet weet hoe nu verder.

Want ondernemers, die weten altijd waar ze heen moeten. Toch?

En ondertussen zie je hoe mensen in loondienst ruimte nemen voor zichzelf; gewoon omdat het kan. Sabbaticals. Wereldreizen. Reflectieperiodes van vier tot zes maanden waarin ze zich heroriënteren en daarna fris weer instappen — bij een nieuwe werkgever, in een nieuwe rol, met een nieuw perspectief. Er is werk genoeg. Salarissen rijzen de pan uit. Alles lijkt mogelijk. Behalve voor jou.

Als ondernemer kun je er niet ‘even tussenuit’. Je bedrijf is jouw verantwoordelijkheid. Het draait niet zonder jou. Je laat niet zomaar de boel de boel. Dus ga je door. En door. En hoop je dat het vanzelf weer goedkomt. Maar ergens weet je: dat is niet houdbaar.

En misschien is dat precies waarom we het vaker hierover moeten hebben. Dat ook ondernemers mogen twijfelen. Mogen stilstaan. Mogen zeggen: “Ik weet het even niet.” Niet om te klagen. Niet om zielig te doen. Maar om ruimte te creëren. Voor reflectie. Voor bijsturing. Voor eerlijkheid.

Want je bent niet de enige. Echt niet.

Bijna iedere ondernemers is weleens vast gelopen. Die óók door zo’n fase zijn gegaan waarin alles op losse schroeven stond. En die misschien nu – achteraf – kunnen zeggen wat hielp. Wat hen weer richting gaf. Niet omdat zij de antwoorden voor jou hebben. Maar omdat ze snappen wat je doormaakt. En soms is dat al genoeg. Iemand die zegt: “Ik herken dit. Je bent niet de enige. En er is een weg vooruit.”

Want weet je — ondernemen is verantwoordelijkheid nemen, ja. Maar het is ook keuzes maken op basis van incomplete informatie. Vertrouwen houden terwijl de cijfers tegenvallen. Elke dag besluiten: ik ga door. En soms ook besluiten: ik moet iets anders doen.

Wat het dan extra ingewikkeld maakt, is dat er zelden iemand naast je staat die zegt: “Zullen we er eens even samen naar kijken?” Of: “Hoe gaat het eigenlijk echt met jóu?” Ondernemen kan best eenzaam zijn. Zeker als je gewend bent je sterk te houden. Maar juist daarom is het zo belangrijk dat je een netwerk hebt waarin je niet alleen ondernemer mag zijn, maar ook mens.

En dan komt de echte vraag: hoe neem je afstand zónder echt afstand te nemen?

Want even zes maanden op sabbatical zit er vaak niet in. Daarvoor draait je bedrijf te veel om jou. En als je dan die ruimte een keer neemt, en bijvoorbeeld 3x per jaar even kort op vakantie gaat (durft te gaan) — dan krijg je opmerkingen. “Ben je alweer weg?” Terwijl je zó hard werkt, zoveel verantwoordelijkheid draagt, en misschien net die momenten nodig hebt om even op te laden. Niet omdat je wilt ontsnappen, maar omdat je helder wilt blijven. Rustig wilt blijven. Overzicht wil houden. Of omdat je soms gewoon even ‘niks’ wil, even niet ‘aan’ wil staan. Maar dan toch je laptop meeneemt omdat je vindt dat dat zo hoort, of omdat mensen dat van je verwachten.

Misschien zit de oplossing dan ook niet in weggaan. Maar in ruimte creëren binnen je dagelijks leven. In momenten van rust zoeken. In praten met gelijkgestemden. In het durven zeggen: “Ik neem vandaag even afstand, juist zodat ik morgen weer beter kan leiden.” Misschien moeten we leren dat afstand nemen iets anders is dan weglopen. Dat het soms de enige manier is om op koers te blijven. En dat we elkaar als ondernemers best wat vaker mogen laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is — maar juist getuigt van moed.

Herkenbaar? Deel het met ons; we kunnen zeker iets voor elkaar betekenen!

Dit artikel is geschreven door Imke Segers, eigenaar van When We Link. Zij is al ruim dan 30 jaar werkzaam als HR-professional waarvan 15 jaar als ondernemer en adviseur voor MKB-bedrijven.